In het kort
- De Ngāi Tahu trokken eeuwenlang langs deze kust en verzamelden pounamu (jade) en voedsel uit de meren en lagunes. De hapū Kāti Māhaki ki Makaawhio heeft er mana whenua (het gezag over het land), met zijn marae in Mahitahi / Bruce Bay.
- 1865: geoloog Julius von Haast noemde de gletsjer naar keizer Frans Jozef I van Oostenrijk. Datzelfde jaar vulde een goudkoorts de zwarte zandstranden met duizenden goudzoekers; Ōkārito, Five Mile en Gillespies bloeiden op en liepen binnen zo’n 18 maanden weer leeg.
- Begin jaren 1900: het toerisme nam het over. De familie Graham dreef het hotel en bracht bezoekers het ijs op, en de overheid legde paden, hutten en de Copland-route aan.
- 1960: Westland National Park uitgeroepen (nu Westland Tai Poutini). 1990: onderdeel van het Werelderfgoedgebied Te Wāhipounamu. 1998: dubbele Māori-namen in ere hersteld.
- 2012–2019: het gletsjerfront stortte in en de toegang te voet hield op. Helikopters namen het over, en in maart 2019 verwoestte de Waiho de brug van SH6.
Kāti Māhaki en de pounamu-kust
Lang voordat de gletsjers Europese namen hadden, hadden ze een verhaal. De Ngāi Tahu vertellen over Hine Hukatere, die van de bergen hield, en haar geliefde Tuawe, die door een lawine omkwam. Haar tranen, bevroren door Ranginui (de hemelvader), werden Kā Roimata o Hine Hukatere, en de Foxgletsjer, Te Moeka o Tuawe, is zijn rustplaats. Deze namen vormen de oudste laag van de geschiedenis van de gletsjers, en sinds 1998 zijn ze officieel.
Māori-bewoning aan de westkust, Te Tai Poutini, concentreerde zich rond de meren, lagunes en riviermondingen waar voedsel volop was. Er lagen grotere dorpen bij Mahitahi en Makaawhio (Jacobs River) en een pā bij Ōkārito, en bewoning en seizoensgebonden oogst bij Ōkārito begonnen meer dan 600 jaar geleden. Op hun tochten langs de kust op zoek naar pounamu raakten de Ngāi Tahu vertrouwd met de gletsjers, toppen en bossen. Lake Matheson, Te Ara Kairaumati, was een mahinga kai waar reizigers palingen en watervogels vingen. Later loodsten lokale Māori Europese ontdekkingsreizigers door een land dat ze door en door kenden.
Tegenwoordig ligt de mana whenua in South Westland bij Kāti Māhaki ki Makaawhio, vertegenwoordigd door Te Rūnanga o Makaawhio. Hun marae, Te Tauraka Waka a Māui, werd op 23 januari 2005 bij dageraad geopend in Mahitahi / Bruce Bay, de eerste marae aan de westkust in vele jaren. Volgens Kāti Māhaki wonen er in het bredere gebied van South Westland, waar ooit honderden van hun mensen leefden, nu minder dan 50. Dat is een van de redenen waarom banen zoals gletsjergids zo belangrijk zijn voor de gemeenschap.
Europese ontdekkingsreizigers en de namen van Haast (1859–1872)
De eerste Europese beschrijving van een gletsjer aan de westkust, vermoedelijk de Franz Josef, staat in het logboek van het schip Mary Louisa uit 1859. In 1865 verkende de in Duitsland geboren geoloog Julius von Haast, provinciaal geoloog van Canterbury, het gebied. Hij noemde de Franz Josef naar keizer Frans Jozef I van Oostenrijk en de gletsjer aan het eind van het Foxdal ‘Albert’, naar de prins-gemaal van koningin Victoria. Toen Haast het dal bereikte, was de gletsjer veel groter dan nu: het oppervlak lag honderden meters hoger, en Sentinel Rock was nog maar net uit het ijs tevoorschijn gekomen. De lagere Albertgletsjer werd omgedoopt tot Fox nadat premier William Fox er in 1872 op bezoek kwam; de Victoriagletsjer, een zijgletsjer, behield zijn naam.
De ontdekkingsreiziger en landmeter Charlie Douglas bracht in de jaren daarna tientallen jaren door met het in kaart brengen van de dalen van South Westland. Later gaf hij toe dat hij in zijn begintijd ‘niet veel aandacht aan de gletsjers besteedde’.
Goud op het zwarte zand (1865–1867)
Goud bracht de eerste drommen. Binnen een jaar, in 1864–65, stroomden minstens 16.000 goudzoekers de doorweekte westkust binnen. In het voorjaar van 1865 vonden prospectors goud in het zwarte strandzand van South Westland. Bijna van de ene op de andere dag verrezen nederzettingen bij Ōkārito (meer dan 1.500 mensen in 1866), Five Mile en Gillespies Beach. Amper 18 maanden later waren het vrijwel spooksteden. Donovan’s Store in Ōkārito, het oudst bekende gebouw aan de westkust, en de begraafplaats en de resten van een baggermachine bij Gillespies zijn wat er rest.
Kleinschaliger goudwinning ging nog tientallen jaren door. Bij Franz Josef groeven pioniers een tunnelstelsel van 500 m vanaf de Tatare-kloof om water naar het terras van de Waiho te leiden, en het dorp groeide uit die onderneming. Je kunt nog altijd naar de Tatare Tunnels lopen en een oud waterkanaal volgen op de Callery Gorge Walk. Recreatief goudzoeken met de hand is nog steeds toegestaan op een aangewezen stuk van de bedding van de Waiho.
De gletsjertoeristen en de familie Graham (jaren 1900–1950)
Toen het nieuws over de gletsjers zich verspreidde, trotseerden bezoekers lange, zware reizen om ze te zien. Begin jaren 1900 kwamen er zoveel dat de overheid hoteliers jaarlijks subsidie gaf voor paden en hutten. In 1901 werd Nieuw-Zeeland het eerste land ter wereld met een overheidsdepartement voor toerisme, het Tourist and Health Resorts Department. Tussen ongeveer 1901 en 1913 legde dat de Copland Track aan over de Zuidelijke Alpen, om de westkust te verbinden met de Hermitage bij Mount Cook.
De familie Graham werd de ruggengraat van het vroege toerisme in Franz Josef. De broers Peter en Alec Graham waren uitmuntende berggidsen die groepen het ijs op en de hoge toppen in leidden, en de familie dreef het hotel. Hun diensten leidden tot de bouw van de anglicaanse St James Church in 1931, waarvan het heldere altaarraam de gletsjer omlijstte tot die in 1954 uit het zicht was teruggetrokken. Tijdens de opmars in de jaren 1990 verscheen hij er even weer. Archieven van de Ngāi Tahu vertellen ook over Kāi Tahu-gidsen die begin jaren 1900 kolonisten en bezoekers over het ijs leidden, in ruil voor proviand of koha (een gift).
Ook het luchttoerisme kwam vroeg. Een artikel in National Geographic uit 1936 beschreef een vlucht over de gletsjer met kapitein Mercer, een luchtvaartpionier die ook een van de eerste luchtpostroutes van Nieuw-Zeeland vloog.

De anglicaanse St James Church (1931), waarvan het altaarraam ooit de Franz Josef-gletsjer omlijstte.
Een nationaal park en een Werelderfgoedgebied (1960–1990)
De roep om de sneeuwvelden en gletsjers te beschermen verenigde de westkust achter een nationaal park. Op 29 maart 1960 riep de Executive Council, die in het kader van het eeuwfeest van Westland in Greymouth bijeenkwam, Westland National Park uit. De focus verbreedde zich later van het ijs naar het laaglandbos. De staatsbossen Ōkārito en Waikukupa werden in 1982 toegevoegd, de bovenloop van de Karangarua in 1983 en de bossen North Ōkārito en Saltwater in 2002, met nog meer land in 2010. Tegenwoordig beslaat Westland Tai Poutini National Park zo’n 1.320 km², van Mount Tasman (zo’n 3.500 m) tot de kustwetlands van Ōkārito.
In 1990 plaatste UNESCO Te Wāhipounamu – South West New Zealand op de Werelderfgoedlijst: zo’n 26.000 km² verspreid over de nationale parken Westland Tai Poutini, Aoraki/Mount Cook, Mount Aspiring en Fiordland. Het is een van de best bewaarde voorbeelden ter wereld van de oude flora en fauna van Gondwana.
Schikking, namen en Ngāi Tahu Tourism (1998–2014)
De Ngāi Tahu Claims Settlement Act 1998, onderdeel van de schikking door de Kroon van de historische claims van de Ngāi Tahu op grond van het Verdrag van Waitangi, herstelde Māori-namen naast de Engelse: Franz Josef Glacier / Kā Roimata o Hine Hukatere, Fox Glacier / Te Moeka o Tuawe en Franz Josef / Waiau (‘kolkende wateren’) voor het dorp.
In 2014 kocht Ngāi Tahu Tourism Franz Josef Glacier Guides, waarmee het belangrijkste gidsenbedrijf op de gletsjer weer in handen van de iwi kwam. In 2025 beschreef het iwi-tijdschrift Te Karaka een nieuwe generatie Kāi Tahu-gidsen, opgeleid in tikaka (gebruiken) en de verhalen van het land, die de legende van Hine Hukatere jaarlijks met meer dan 15.000 bezoekers delen.
Opmars, instorting en het helikoptertijdperk (1983–2012)
De Franz Josef en de Fox verbaasden wetenschappers door tussen de jaren 1980 en 2008 te groeien, terwijl de meeste gletsjers ter wereld zich terugtrokken. De Franz Josef schoof tussen 1983 en 1999 zo’n 1,4 km naar voren. In die jaren konden groepen met gids en zelfstandige wandelaars het ijs vanaf de dalbodem bereiken, en het dorp beleefde een bloeitijd: zo’n 250.000 bezoekers in 2008, oplopend tot zo’n 700.000 in 2017.
Toen keerden de gletsjers. Vanaf 2008 trok de Franz Josef zich snel terug, tot 2017 zo’n 1,5 km, en liet het lagere dal achter als een chaos van los gesteente, stilstaand ijs en verschuivende rivierlopen. In maart 2012 stortte het gletsjerfront in en hield de toegang te voet tot het ijs voorgoed op. Heli-hikes, die al bestonden, werden de enige manier om op de gletsjer te komen. Tegenwoordig stopt de dalwandeling bij een uitkijkpunt op zo’n 3 km van het front.
De rivier die blijft stijgen (1965–2019 en verder)
De Waiho voert enorme hoeveelheden gletsjergrind mee, en zijn bedding stijgt sneller dan het dorp eromheen. Overstromingen hebben de moderne geschiedenis van Franz Josef gevormd:
- December 1965: na 280 mm regen in twee dagen barstte de rivier uit de gletsjer en voerde ze brokken ijs mee tot aan zee.
- April 1991: na 246 mm regen in 48 uur werd de noodtoestand (Civil Defence) uitgeroepen. Een muur van ijsbrij raasde door het dal en dumpte tot een ton ijs op de brug over de Waiho; 75 mensen werden geëvacueerd.
- Februari 2016: een overstroming richtte zo’n NZ$30 miljoen schade aan.
- 26 maart 2019: er viel zo’n 400 mm regen en de brug van SH6 over de Waiho, de enige wegverbinding met South Westland, werd verwoest. Hij werd herbouwd en ging na 18 dagen weer open. Datzelfde jaar sloten aardverschuivingen de oude weg aan de noordkant het Foxdal in af.
- Vanaf 2020: in 2020 werd een overheidspakket voor bescherming tegen overstromingen in Franz Josef (dijken en een hogere brug) goedgekeurd, en de langetermijnoptie om het dorp naar het noorden richting Lake Mapourika te verplaatsen is onderzocht.
Tel daar de Alpine Fault bij op, die vlak langs het dorp loopt en waarvan wetenschappers schatten dat er binnen 50 jaar zo’n 75% kans is op een grote breuk, en Franz Josef is een plek die dagelijks met de kracht van de natuur leeft. Lees meer over de gletsjer zelf in Over de Franz Josef-gletsjer.
- 600+ jaar geleden
Māori-bewoning
Seizoensgebonden oogst en bewoning bij Ōkārito en langs de kust.
- 1859
Eerste Europese beschrijving
Het schip Mary Louisa noteert een gletsjer aan de westkust, waarschijnlijk de Franz Josef.
- 1865
Haast noemt de Franz Josef
Datzelfde jaar: goud gevonden in het strandzand van South Westland.
- 1872
Foxgletsjer krijgt zijn naam
Na het bezoek van premier William Fox.
- ca. 1901–1913
Copland Track aangelegd
Door het eerste overheidsdepartement voor toerisme ter wereld.
- 1931
St James Church
Gebouwd met een altaarraam dat op de gletsjer uitkijkt.
- 29 mrt 1960
Westland National Park
Uitgeroepen in Greymouth tijdens het eeuwfeest van Westland.
- 1990
Werelderfgoed
Te Wāhipounamu – South West New Zealand op de lijst gezet.
- 1998
Dubbele namen hersteld
Ngāi Tahu Claims Settlement Act.
- 2005
Marae geopend
Te Tauraka Waka a Māui in Mahitahi / Bruce Bay.
- mrt 2012
Gletsjerfront stort in
Einde van de toegang te voet; alleen nog per helikopter.
- 2014
In handen van de iwi
Ngāi Tahu Tourism koopt Franz Josef Glacier Guides.
- mrt 2019
Brug over de Waiho verwoest
SH6 na 18 dagen weer open.
Veelgestelde vragen
Wie gaf de Franz Josef-gletsjer zijn naam?
De geoloog Julius von Haast, in 1865, naar keizer Frans Jozef I van Oostenrijk.
Wat is de Māori-geschiedenis van de Franz Josef-gletsjer?
De Ngāi Tahu, en lokaal Kāti Māhaki ki Makaawhio, kennen de gletsjer al lang als Kā Roimata o Hine Hukatere, de bevroren tranen van Hine Hukatere om haar geliefde Tuawe. Māori trokken langs de kust voor pounamu en voedsel en loodsten later Europese ontdekkingsreizigers.
Wanneer hielden mensen op vanuit het dal de Franz Josef-gletsjer op te lopen?
Nadat het gletsjerfront in maart 2012 was ingestort. Sindsdien kom je alleen nog per helikopter op het ijs.
Wanneer werd Westland Tai Poutini National Park opgericht?
Als Westland National Park, op 29 maart 1960. Het is sindsdien meermaals uitgebreid en maakt deel uit van het Werelderfgoedgebied Te Wāhipounamu (1990).
Wat gebeurde er in 2019 met de brug over de Waiho?
Op 26 maart 2019 verwoestte zware regen (zo’n 400 mm) de brug van SH6 ten zuiden van Franz Josef. Hij werd herbouwd en ging na 18 dagen weer open.
Bronnen en officiële informatie
De feiten zijn in november 2026 gecontroleerd aan de hand van deze officiële bronnen. Openingstijden, prijzen en dienstregelingen veranderen, dus controleer ze voor vertrek.
- doc.govt.nz
- ngaitahu.iwi.nz
- teara.govt.nz
- maorimaps.com
- legislation.govt.nz
- whc.unesco.org
- niwa.co.nz
- doc.govt.nz
- af8.org.nz
- en.wikipedia.org
- en.wikipedia.org
FranzJosef.com is een onafhankelijke gids en niet de officiële site van een gletsjeraanbieder, het Department of Conservation of de Westland District Council. Sommige links zijn affiliatelinks: tours gaan naar GetYourGuide en hotels naar Booking.com, en we kunnen een commissie ontvangen, zonder extra kosten voor jou.










