W skrócie
- Ngāi Tahu przemierzali to wybrzeże od stuleci, zbierając pounamu (nefryt) i zdobywając pożywienie w jeziorach i lagunach. Mana whenua sprawuje hapū Kāti Māhaki ki Makaawhio, którego marae znajduje się w Mahitahi / Bruce Bay.
- 1865: geolog Julius von Haast nazwał lodowiec na cześć cesarza Austrii Franciszka Józefa I (stąd polska nazwa „lodowiec Franciszka Józefa”). W tym samym roku gorączka złota zapełniła plaże z czarnym piaskiem tysiącami poszukiwaczy; Ōkārito, Five Mile i Gillespies rozkwitły i opustoszały w ciągu około 18 miesięcy.
- Początek XX wieku: pałeczkę przejęła turystyka. Rodzina Graham prowadziła hotel i wprowadzała gości na lód, a rząd budował szlaki, schroniska i trasę przez Copland.
- 1960: proklamowano Park Narodowy Westland (dziś Westland Tai Poutini). 1990: część Obszaru Światowego Dziedzictwa Te Wāhipounamu. 1998: przywrócono podwójne nazwy maoryskie.
- 2012–2019: czoło lodowca się zawaliło i skończył się dostęp pieszy. Zastąpiły go helikoptery, a w marcu 2019 roku rzeka Waiho zniszczyła most na SH6.
Kāti Māhaki i wybrzeże pounamu
Na długo zanim lodowce otrzymały europejskie nazwy, miały swoją legendę. Ngāi Tahu opowiadają o Hine Hukatere, która kochała góry, i jej ukochanym Tuawe, który zginął w lawinie. Jej łzy, zamrożone przez Ranginui, stały się Kā Roimata o Hine Hukatere, a lodowiec Fox, Te Moeka o Tuawe, jest miejscem jego spoczynku. Te nazwy to najstarsza warstwa historii lodowców, a od 1998 roku są oficjalne.
Osadnictwo maoryskie na Zachodnim Wybrzeżu, Te Tai Poutini, skupiało się wokół jezior, lagun i ujść rzek, gdzie nie brakowało pożywienia. Większe wioski istniały w Mahitahi i Makaawhio (Jacobs River), a w Ōkārito stał pā; osadnictwo i sezonowe zbiory w Ōkārito zaczęły się ponad 600 lat temu. Wędrując wzdłuż wybrzeża w poszukiwaniu pounamu, Ngāi Tahu dobrze poznali lodowce, szczyty i lasy. Jezioro Matheson, Te Ara Kairaumati, było mahinga kai – miejscem, gdzie podróżni łowili węgorze i ptactwo wodne. Później miejscowi Maorysi prowadzili europejskich odkrywców przez krainę, którą znali na wylot.
Dziś mana whenua w South Westland sprawuje Kāti Māhaki ki Makaawhio, reprezentowane przez Te Rūnanga o Makaawhio. Ich marae, Te Tauraka Waka a Māui, otwarto w Mahitahi / Bruce Bay o świcie 23 stycznia 2005 roku – było to pierwsze od wielu lat marae na Zachodnim Wybrzeżu. Kāti Māhaki podkreślają, że tam, gdzie na szeroko pojętym obszarze South Westland żyły kiedyś setki ich ludzi, dziś mieszka ich mniej niż 50. To jeden z powodów, dla których praca taka jak prowadzenie wycieczek na lodowiec tak wiele znaczy dla społeczności.
Europejscy odkrywcy i nazwy Haasta (1859–1872)
Pierwszy europejski opis lodowca na Zachodnim Wybrzeżu – prawdopodobnie Franz Josef – zapisano w dzienniku pokładowym statku Mary Louisa w 1859 roku. W 1865 roku urodzony w Niemczech geolog Julius von Haast, geolog prowincji Canterbury, zbadał ten obszar. Nazwał Franz Josef na cześć cesarza Austrii Franciszka Józefa I, a lodowiec u wylotu doliny Fox – „Albert”, na cześć małżonka królowej Wiktorii. Gdy Haast dotarł do doliny, lodowiec był znacznie większy niż dziś: jego powierzchnia leżała setki metrów wyżej, a Sentinel Rock dopiero co wyłoniła się spod lodu. Dolną część lodowca Albert przemianowano na Fox po wizycie premiera Williama Foxa w 1872 roku; lodowiec Victoria, jego dopływ, zachował swoją nazwę.
W kolejnych latach odkrywca i geodeta Charlie Douglas przez dziesięciolecia kartował doliny South Westland. Przyznał później, że na początku „nie zwracał większej uwagi na lodowce”.
Złoto w czarnych piaskach (1865–1867)
To złoto przyciągnęło pierwsze tłumy. W ciągu jednego roku, w latach 1864–65, na deszczowe Zachodnie Wybrzeże napłynęło co najmniej 16 000 poszukiwaczy. Wiosną 1865 roku znaleziono złoto w czarnym piasku plaż South Westland. Osady wyrosły niemal z dnia na dzień w Ōkārito (ponad 1500 mieszkańców w 1866 roku), Five Mile i na Gillespies Beach. Zaledwie 18 miesięcy później były praktycznie wymarłymi miastami. Po tamtych czasach zostały Donovan's Store w Ōkārito, najstarszy znany budynek na Zachodnim Wybrzeżu, oraz cmentarz i pozostałości pogłębiarki na Gillespies.
Wydobycie na mniejszą skalę trwało przez dziesięciolecia. W Franz Josef pierwsi górnicy wydrążyli 500-metrowy system tuneli od wąwozu Tatare, by doprowadzić wodę na terasę Waiho, i to wokół tej inwestycji wyrosła wioska. Nadal można dojść do Tatare Tunnels i przejść wzdłuż dawnego kanału wodnego na szlaku Callery Gorge Walk. Rekreacyjne poszukiwanie złota ręcznymi metodami jest wciąż dozwolone na wyznaczonym odcinku koryta rzeki Waiho.
Turyści na lodowcu i rodzina Graham (1900–1950)
Gdy wieść o lodowcach się rozeszła, goście pokonywali długie, uciążliwe podróże, by je zobaczyć. Na początku XX wieku przybywało ich tylu, że rząd przyznawał hotelarzom coroczne dotacje na szlaki i schroniska. W 1901 roku Nowa Zelandia jako pierwszy kraj na świecie utworzyła rządowy urząd ds. turystyki, Tourist and Health Resorts Department. W latach ok. 1901–1913 zbudował on Copland Track przez Alpy Południowe, łączący Zachodnie Wybrzeże z Hermitage pod Mount Cook.
Rodzina Graham stała się filarem wczesnej turystyki w Franz Josef. Bracia Peter i Alec Graham byli wybitnymi przewodnikami górskimi, prowadzili grupy na lód i w wysokie partie gór, a rodzina prowadziła hotel. Ich zasługi doprowadziły do budowy anglikańskiego kościoła St James w 1931 roku, którego przezroczyste okno ołtarzowe ukazywało lodowiec, dopóki ten nie cofnął się poza pole widzenia do 1954 roku. Na krótko pojawił się w nim ponownie podczas nasuwania się w latach 90. Przekazy Ngāi Tahu mówią też o przewodnikach Kāi Tahu, którzy na początku XX wieku prowadzili osadników i gości przez lód w zamian za zapasy lub koha.
Wcześnie pojawiła się też turystyka lotnicza. Artykuł w National Geographic z 1936 roku opisywał lot nad lodowcem z kapitanem Mercerem, pionierem lotnictwa, który obsługiwał też jedną z pierwszych tras poczty lotniczej w Nowej Zelandii.

Anglikański kościół St James (1931), którego okno ołtarzowe dawniej ukazywało lodowiec Franz Josef.
Park narodowy i światowe dziedzictwo (1960–1990)
Apele o ochronę pól śnieżnych i lodowców zjednoczyły Zachodnie Wybrzeże wokół idei parku narodowego. 29 marca 1960 roku Rada Wykonawcza, obradująca w Greymouth w ramach obchodów stulecia Westland, proklamowała Park Narodowy Westland. Później jego zakres poszerzono z lodu na nizinne lasy. W 1982 roku dołączono lasy państwowe Ōkārito i Waikukupa, w 1983 roku górny bieg Karangarua, a w 2002 roku lasy North Ōkārito i Saltwater; kolejne tereny dodano w 2010 roku. Dziś Park Narodowy Westland Tai Poutini zajmuje około 1320 km² – od Mount Tasman (około 3500 m) po nadmorskie mokradła Ōkārito.
W 1990 roku UNESCO wpisało Te Wāhipounamu – South West New Zealand na Listę światowego dziedzictwa: około 26 000 km² obejmujących parki narodowe Westland Tai Poutini, Aoraki/Mount Cook, Mount Aspiring i Fiordland. To jeden z najlepiej zachowanych we współczesnym świecie przykładów pradawnej flory i fauny Gondwany.
Ugoda, nazwy i Ngāi Tahu Tourism (1998–2014)
Ngāi Tahu Claims Settlement Act 1998, ustawa będąca częścią ugody Korony z Ngāi Tahu w sprawie historycznych roszczeń z traktatu Waitangi, przywróciła nazwy maoryskie obok angielskich: Franz Josef Glacier / Kā Roimata o Hine Hukatere, Fox Glacier / Te Moeka o Tuawe oraz Franz Josef / Waiau („wirujące wody”) dla wioski.
W 2014 roku Ngāi Tahu Tourism kupiło Franz Josef Glacier Guides, przywracając główną firmę przewodnicką na lodowcu we władanie iwi. W 2025 roku magazyn iwi Te Karaka opisał nowe pokolenie przewodników Kāi Tahu, wyszkolonych w tikaka (zwyczajach) i opowieściach o tej ziemi, którzy dzielą się legendą o Hine Hukatere z ponad 15 000 gości rocznie.
Nasuwanie, zawalenie i era helikopterów (1983–2012)
Lodowce Franz Josef i Fox zaskakiwały naukowców, nasuwając się od lat 80. do 2008 roku, podczas gdy większość lodowców świata się cofała. W latach 1983–1999 Franz Josef przesunął się naprzód o około 1,4 km. W tamtych latach grupy z przewodnikiem i samodzielni piechurzy mogli dojść do lodu z dna doliny, a wioska przeżywała boom: około 250 000 odwiedzających w 2008 roku i około 700 000 do 2017 roku.
Potem lodowce zawróciły. Od 2008 roku Franz Josef szybko się cofał – do 2017 roku o około 1,5 km – pozostawiając w dolnej części doliny chaos luźnych skał, martwego lodu i zmieniających się koryt rzecznych. W marcu 2012 roku czoło lodowca się zawaliło i dostęp pieszy do lodu skończył się na dobre. Heli-hike, które istniały już wcześniej, stały się jedynym sposobem, by wejść na lodowiec. Dziś szlak doliną kończy się na punkcie widokowym około 3 km od czoła.
Rzeka, która wciąż się podnosi (1965–2019 i dalej)
Rzeka Waiho niesie ogromne ilości lodowcowego żwiru, a jej koryto podnosi się szybciej niż otaczająca je wioska. Powodzie ukształtowały współczesną historię Franz Josef:
- Grudzień 1965: po 280 mm deszczu w dwa dni rzeka wyrwała się spod lodowca, niosąc bryły lodu aż do morza.
- Kwiecień 1991: po 246 mm deszczu w 48 godzin ogłoszono stan zagrożenia obrony cywilnej (Civil Defence). Ściana śnieżno-lodowej brei przetoczyła się doliną i zrzuciła nawet tonę lodu na most na rzece Waiho; ewakuowano 75 osób.
- Luty 2016: powódź spowodowała szkody szacowane na około NZ$30 mln.
- 26 marca 2019: spadło około 400 mm deszczu i most na SH6 nad Waiho – jedyne połączenie drogowe z South Westland – został zniszczony. Odbudowano go i otwarto ponownie po 18 dniach. W tym samym roku osuwiska zamknęły starą drogę północnym brzegiem do doliny lodowca Fox.
- Od 2020: w 2020 roku zatwierdzono rządowy pakiet ochrony przeciwpowodziowej dla Franz Josef (wały i wyżej położony most), a analizowano też długoterminową opcję przeniesienia wioski na północ, w stronę jeziora Mapourika.
Do tego dochodzi uskok alpejski (Alpine Fault), biegnący tuż obok wioski, dla którego naukowcy szacują około 75% prawdopodobieństwa dużego trzęsienia w ciągu najbliższych 50 lat – Franz Josef to miejsce, które na co dzień żyje z potęgą natury. Więcej o samym lodowcu przeczytasz w artykule O lodowcu Franz Josef.
- ponad 600 lat temu
Osadnictwo maoryskie
Sezonowe zbiory i osadnictwo w Ōkārito i wzdłuż wybrzeża.
- 1859
Pierwszy europejski opis
Statek Mary Louisa odnotowuje w dzienniku lodowiec na Zachodnim Wybrzeżu, prawdopodobnie Franz Josef.
- 1865
Haast nadaje nazwę Franz Josef
W tym samym roku w piasku plaż South Westland znaleziono złoto.
- 1872
Nazwa lodowca Fox
Po wizycie premiera Williama Foxa.
- ok. 1901–1913
Budowa Copland Track
Przez pierwszy na świecie rządowy urząd ds. turystyki.
- 1931
Kościół St James
Zbudowany z oknem ołtarzowym zwróconym ku lodowcowi.
- 29 marca 1960
Park Narodowy Westland
Proklamowany w Greymouth podczas obchodów stulecia Westland.
- 1990
Światowe dziedzictwo
Wpis Te Wāhipounamu – South West New Zealand na listę.
- 1998
Przywrócenie podwójnych nazw
Ngāi Tahu Claims Settlement Act.
- 2005
Otwarcie marae
Te Tauraka Waka a Māui w Mahitahi / Bruce Bay.
- marzec 2012
Zawalenie się czoła lodowca
Koniec dostępu pieszego; odtąd tylko helikoptery.
- 2014
Własność iwi
Ngāi Tahu Tourism kupuje Franz Josef Glacier Guides.
- marzec 2019
Zniszczenie mostu na Waiho
SH6 otwarta ponownie po 18 dniach.
Najczęściej zadawane pytania
Kto nazwał lodowiec Franz Josef?
Geolog Julius von Haast w 1865 roku, na cześć cesarza Austrii Franciszka Józefa I.
Jaka jest maoryska historia lodowca Franz Josef?
Ngāi Tahu, a lokalnie Kāti Māhaki ki Makaawhio, od dawna znają lodowiec jako Kā Roimata o Hine Hukatere – zamarznięte łzy Hine Hukatere po ukochanym Tuawe. Maorysi przemierzali wybrzeże w poszukiwaniu pounamu i pożywienia, a później prowadzili europejskich odkrywców.
Kiedy przestano wchodzić na lodowiec Franz Josef pieszo z doliny?
Po zawaleniu się czoła lodowca w marcu 2012 roku. Od tego czasu na lód można dostać się wyłącznie helikopterem.
Kiedy utworzono Park Narodowy Westland Tai Poutini?
Jako Park Narodowy Westland 29 marca 1960 roku. Od tego czasu był kilkakrotnie powiększany i jest częścią Obszaru Światowego Dziedzictwa Te Wāhipounamu (1990).
Co się stało z mostem na rzece Waiho w 2019 roku?
26 marca 2019 roku ulewne deszcze (około 400 mm) zniszczyły most na SH6 na południe od Franz Josef. Odbudowano go i otwarto ponownie po 18 dniach.
Źródła i oficjalne informacje
Fakty sprawdzono w listopadzie 2026 roku w poniższych oficjalnych źródłach. Godziny otwarcia, ceny i rozkłady jazdy się zmieniają, więc potwierdź je przed wyjazdem.
- doc.govt.nz
- ngaitahu.iwi.nz
- teara.govt.nz
- maorimaps.com
- legislation.govt.nz
- whc.unesco.org
- niwa.co.nz
- doc.govt.nz
- af8.org.nz
- en.wikipedia.org
- en.wikipedia.org
FranzJosef.com to niezależny przewodnik, a nie oficjalna strona żadnego operatora wycieczek na lodowiec, Departamentu Ochrony Przyrody (Department of Conservation) ani rady dystryktu Westland (Westland District Council). Niektóre linki są partnerskie: wycieczki prowadzą do GetYourGuide, a hotele do Booking.com, i możemy otrzymać prowizję bez dodatkowych kosztów dla ciebie.










